Kuratorzy


 



Projekt Struktury przeplatania: tkanina jako materiał, metoda, nośnik został stworzony przez kuratorki i kuratorów z trzech instytucji: Martę Kowalewską i Magdalenę Ziółkowską z Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – głównego organizatora, Anne Szefer Karlsen i Tima Parry-Williamsa reprezentujących Wydział Sztuk Pięknych, Muzyki i Wzornictwa Uniwersytetu w Bergen oraz Martę Lisok ze Szkoły Doktorskiej Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

 

Marta Kowalewska – historyczka sztuki, wykładowczyni akademicka, główna kuratorka Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Kuratorka licznych wystaw w CMWŁ, m.in. Metamorfizm –poświęconej twórczości Magdaleny Abakanowicz (2017–2018), Bunt materii – towarzyszącej 15. edycji Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łodzi (2019/2020), Antoni Starczewski. Idea zapisu linearnego (wraz z Grzegorzem Musiałem, 2022), 16. i 17. Międzynarodowe Triennale Tkaniny (2019, 2022). Konsultantka naukowa wystawy Splendor tkaniny (Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2013) poświęconej historycznej i współczesnej polskiej sztuce tkaniny. Współautorka publikacji From Tapestry to Fiber Art. The Lausanne Biennals 1962 to 1995 pod red. Giselle Eberhard Cotton i Magali Junet (Skira, 2017). Członkini zarządu międzynarodowego stowarzyszenia European Textile Network, przewodnicząca Rady Fundacji Marty Magdaleny Abakanowicz-Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego.

 

dr Magdalena Ziółkowska – kuratorka, krytyczka sztuki, pedagożka, absolwentka Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, Szkoły Wyższej Badań Społecznych w Warszawie oraz Curatorial Training Programme (de Appel arts centre, Amsterdam, 2006/07). W latach 2006–2010 gościnna kuratorka w Van Abbemuseum w Eindhoven, gdzie zrealizowała projekty związane z twórczością Jerzego Ludwińskiego, Minervy Cuevas oraz wystawę Andrzej Wróblewski. To the Margin and Back. Jako kuratorka Muzeum Sztuki w Łodzi zorganizowała liczne wystawy, m.in. Marysi Lewandowskiej, Sanji Iveković, Hüseyin Bahri Apltekina (2008–2014) oraz międzynarodowego projektu Art Always Has Its Consequences (2008–2010). W latach 2015–2018 dyrektorka Galerii Sztuki Współczesnej „Bunkier Sztuki” w Krakowie, gdzie m.in. kuratorowała wystawy Prabhakara Pachpute i Rupali Patil, Aureliena Fromenta oraz Ines Doujak. W 2012 r. współzałożyła Fundację Andrzeja Wróblewskiego, w ramach jej działalności współkuratorowała wystawy Andrzej Wróblewski. Patrzeć wciąż naprzód (Muzeum Narodowe, Kraków 2012–2013), Andrzej Wróblewski. Waiting Room (Moderna galerija, Lublana, 2020–2021) oraz współredagowała monografię artysty Unikanie stanów pośrednich. Andrzej Wróblewski (1927–1957) (2014). W ostatnich latach byłą redaktorką readera Plasticity of the Planet. On Environmental Challenge for Art Institutions (Milan, 2019) oraz krytyczką magazynów “Artforum” i “Mousse”. Od końca 2020 roku kieruje Działem Tkaniny Artystycznej w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi.

 

Tim Parry-Williams – artysta tkaniny, projektant, edukator, kurator. Początkowo kształcił się w Wielkiej Brytanii i Japonii. Jego praca obejmuje szeroki wachlarz projektów niezależnych i wspólnych – z projektantami, producentami, rzemieślnikami i muzeami np. Plain Stripe Check w Japan Folk Crafts Museum (Tokio, 2007). Parry-Williams jest członkiem Advisory Board European Textile Network (ETN) – organizacji zrzeszającej artystów, rzemieślników, projektantów, przedstawicieli muzeów, archiwów, bibliotek i wykładowców działających w obszarze szeroko pojętej tkaniny. Obecnie jest profesorem sztuki tkaniny na Wydziale Współczesnej Sztuki Pięknej, Muzyki i Projektowania Uniwersytetu w Bergen.

 

prof. Anne Szefer Karlsen – kuratorka, autorka tekstów, redaktorka i pedagożka. Jest profesorką praktyk kuratorskich i kierowniczką studiów magisterskich w zakresie praktyk kuratorskich na Wydziale Sztuki Współczesnej, Muzyki i Projektowania Uniwersytetu w Bergen (od 2015 roku). Od 2018 roku pełni funkcję starszej doradczyni w Bergen Assembly. W latach 2008–2014 była dyrektorką Centrum Sztuki Hordaland w Bergen. W 2015 roku pełniła funkcję kuratorki Norwegian Sculpture Biennale zatytułowanego Art Belongs to Those Who See (Vigeland Museum, Oslo), a w 2013 roku Międzynarodowego Festiwalu Sztuki w Lofoten (LIAF). Była również zastępczynią głównego kuratora do spraw badań i kontaktów podczas Biennale w Beninie w 2012 roku. Jako kuratorka współpracowała m.in. z Centrum Sztuki Współczesnej FUTURA w Pradze (2015); nowojorską Performa 13 (2013), Muzeum Sztuki w Bergen (2011) i UKS w Oslo (2007). Jej artykuły ukazały się w takich czasopismach jak „Afterfall”, „Billedkunst” i „Kunstkritikk”, a także w monografiach zbiorowych Making Biennials in Contemporary Times (red. Galit Eilat i inni, 2015) i Condition Report (red. Koyo Kouoh, 2013). Była też redaktorką serii Dublett (2012–2016) oraz współredaktorką tomów Self Organised (2013) i Lokalisiert/Localised (2009).

 

dr Marta Lisok – absolwentka Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego i Instytutu Filozofii Uniwersytetu Śląskiego, adiunktka w Zakładzie Teorii i Historii Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. W 2018 roku obroniła pracę doktorską na temat niewizualnych dzieł sztuki polskiej przygotowaną pod kierunkiem dr hab. Marii Hussakowskiej. Autorka książki Dzikusy. Nowa sztuka ze Śląska (2014) i licznych tekstów o sztuce, publikowanych na łamach czasopism: „Dwutygodnik”, „Fragile”, „Art & Business”. Redaktorka publikacji m.in.: On or out the grid (2022), Głębokie słuchanie (2019), Próba sił (2018), Przesilenia (2017), Widmo (2016), Mocne stąpanie po ziemi (2015), Nocne aktywności (2015), O powstawaniu i ginięciu (2014), Mleczne zęby (2013), Drobnostki (2012), Nic nie widać (2011). Redaktorka działu sztuki dwutygodnika „ArtPAPIER” (2006–2009). Kuratorka wystaw w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach, Bunkrze Sztuki w Krakowie, BWA w Tarnowie, BWA w Olsztynie, Galerii Szara Kamienica w Krakowie, Rondzie Sztuki w Katowicach, CSW Zamek Ujazdowski. W latach 2018–2021 kierowniczka Działu Programowego w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach. Stypendystka Marszałka Województwa Śląskiego i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 

Dowiedz się więcej